| تبليغات | X |
|
|
|
|
درباره من
دوباره آمدنت را پروفایل ایمیل آرشیو تیتر ها آرشیو تیر 1390 اردیبهشت 1390 دی 1389 آبان 1389 تیر 1389 خرداد 1389 اسفند 1388 آذر 1388 آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 تیر 1388 خرداد 1388 اردیبهشت 1388 فروردین 1388 اسفند 1387 بهمن 1387 دی 1387 آذر 1387 آبان 1387 مهر 1387 شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 آرشيو لینک ها ::خواب هایم:: ::یک درد ساده:: ::سمت خیال دوست!:: ::دلم را به باد داده ام:: ::هجوم در برهنگی من:: ::اشارات مبهم:: Ðe$igNeR
|
برای من
من خواب دیده ام
که ما در هیچ افقی به هم نمی رسیم ...! من و تو کنار اولین برکه می نشینیم تا باد پاییزی بوزد و تو را از من بگیرد ... تو با پیراهنی از اطلسی های طلایی می خندی و با باد می روی و مرا با سیاهی ها بر جای می گذاری ... من هنوز آن جا هستم تنها پیر خسته با انگشتان کاغذیم تصویر یک پنجره را در هوا نقش می کنم و در قاب کهنه ی آن به انتظار تو می نشینم ... تو می آیی ... چونان اسبی با یال های آتش گرفته و ذهن خالی جنگل را به خاکستر می نشانی و من به پرنده ای کوچک می مانم که هیچ کس آوازش را نمی فهمد ! به آن پرنده که به سوی افقی دور پر می کشد -آرزومند- اما... اما من خواب دیده ام که من و تو در هیچ افقی به هم نمی رسیم...!
دیروز در خیابان دختری که چشمانش هیچ شباهتی به چشمان تو نداشت، لبخند زد به من آهسته نزدیک شد و با صدایی که هیچ شباهتی به صدای تو نداشت، صمیمانه پرسید: «ما همدیگر را کجا دیده ایم؟! در آن قصه ی ناتمام نبود؟!» نمی دانم چرا آن دختر ناگهان تو را به یادم آورد و گفتم:«چرا! در آن قصه بود...» پ.ن۱: تو نیستی/اما من برایت چای می ریزم/دیروز هم/نبودی که برایت بلیت سینما گرفتم!/دوست داری بخند/دوست داری گریه کن/و یا دوست داری/مثل آینه مبهوت باش/مبهوت من و دنیای کوچکم!/دیگر چه فرق می کند/باشی یا نباشی/من با تو زندگی می کنم...! پ.ن۲:تو نیستی/اما من/برایت تولد گرفته ام!/شمع ها را فوت می کنم!/مبارک است...! همین جا پشت این صورتک برنزی پنهان شده ام با سنگینی دروغ های ته نشین شده و هفت شوق بالقوه!
همین جا روی این صندلی چوبی نشسته ام اصوات غژغژکنان در انتهای آیینه ها دور می شوند چراغ ها را که خاموش کنی چشمان اجنه روشن می شود و عقربه های خشکیده کمی تندتر خواهند چرخید این دومین اتفاق بیهوده ایست که رخ می دهد لکه ای که در کرانه ی نگاهت جابه جا می شود آرام رنگ می بازد...
همین جا همین امروز متولد شده ام! و این سومین اتفاق بیهوده ایست که رخ می دهد!!!
رد بوسه ات را نگیر به نیمکتی پوسیده می رسی که حافظه اش را در باران از دست داده است وانمود کن موی تو را دیوانگی های باد به شعر من آورده است و ما همین طور که راه خودمان را می رفتیم،با هم قدم زده ایم سینما تاریک تر از آن بوده که همدیگر را به خاطر بیاوریم و در شلوغی کافه نمی شود دوستت دارم را به گوش کسی رساند... به سِت کردن لبخند با توری سفید بیندیش و سعی کن در عکس مثل یک نیمه ی خوب ظاهر شوی برقص و قول بده حتی اگر پاییز بود یاد هیچ تصنیفی نیفتی باید آنقدر خوشبخت به نظر برسی که باور کنی و وسوسه ای به خواب خواهدم خواند خاطره ها دور می شوند نزدیک می شوند دور...نزدیک... دور...نزدیک... دور...نزدیک... شاید از معاشقه ای برخاسته باشم می روم دوش بگیرم!
چاهی در یوسف، کویری در آب، چهارشنبه ای در آتش، آدمک برفی در آسمان، سنگی در آینه، پرندگانی در چشمانت، چیزی در جایی پنهان است! بیهوده به پنجره های سرخ خانه من میندیش خوابت می برد هذیانِ زمختِ باد لالای ات می شود و حفره ی تاریک زمان بسترت گونه هایت آرام داغ می شوند و نفس هایت به شماره می افتند یکی کوتاه و یکی کشیده یکی ممتد و یکی لرزان از لای شاخه های خشکِ گستاخ آسمان را می بینی نیمی ابر و نیمی صاف که در تاریکی پرستاره ی خویش به سمت غرب شناور است
بیهوده به پنجره هایِ خیسِ خانه ی خاکستریِ من میندیش خوابت می برد قطره های درشت باران با ضربهای ناموزون یکی یکی از لبه های مورب پنجره ها می چکند بر سنگفرشِ ساییده شده ی ایوان و آرام درشیارها پخش می شوند
بیهوده به پنجره ها خاموشِ خانه ی خاکستری من میندیش بیدار می شوی با پیشانیِ عرق کرده و مردمک های گشاده عنکبوت درگوشه ی همیشگی سقفِ این اتاق انبوهِ کتابهای روی هم چیده شده قفسه های خالیِ خاک گرفته چمدان هایِ چرمیِ چاق و چهار پونز بیهوده بر صفحه ی ماندنی دیوار
پلک های سنیگن من نیمی باز نیمی بسته...
شب که بیاید
این نامه هم تمام می شود و من به عکس کودکی ام که روی تاقچه پیر شده نگاه خواهم کرد و به یاد خواهم آورد که هیچ کس به ما نگفت پنجره جاپای رهگذران را از یاد می برد و آسمان کفاف این همه دلتنگی را نمی دهد! کاش به ما کسی گفته بود که ماه پشت درهای بسته می میرد مرگ می آید وفردا دنباله ی خواب دیشب است
پ.ن: تولدت مبارک؟! تلخ است این ترانه و تلخ است کام من بنویس فصل های جنون را به نام من بنویس ابر هرچه که باران برای تو بنویس باد هرچه که طوفان به بام من بنویس تا بخواند و بی تاب تر شود دنیای بادوام تو و بی دوام من حق با تو بود،عمر خوشی ها دراز نیست فرصت نشد تمام تو باشد تمام من فرصت نشد که با تو خداحافظی کنم فرصت نشد که سهم تو باشد سلام من حالا کمی شراب بنوش و غزل بخوان مستی حلال جان تو و هستی حرام من پ.ن1:عجولانه پیر خواهم شد/از داغی/که بر دل نشست... پ.ن2:شب بخیر/یادگار بهترین سال ها و ماه ها و هفته ام/شب بخیر/گنج عمر سالیان رفته ام!
|
